Toppen en (heel diepe) dalen

De bruiloft van Reint en Laura (5 maart) was een prachtige dag. Het weer was fantastisch en de dag zelf was erg mooi. Echt een bijzondere dag om op terug te kijken.

Voor het onderzoek had ik de week van de bruiloft niet meegerekend omdat ik er vanuit ging dat ik daar niet aan toe zou komen. Dat was dus wel terecht. Jammer genoeg werden het bijna twee weken waarin ik niet kon werken aan het onderzoek.

De nacht na de bruiloft was kort, maar kon ik nog wel een beetje slapen. De dagen en nachten daarna waren heel moeilijk. Ik was door de drukte zo overprikkeld dat ik niet alleen heel vermoeid was, maar ook last had van een puinhoop in mijn hoofd. ’s Nachts last van felle lichtflitsen alsof er bliksems door mijn hoofd gingen. Er kwamen ook allerlei gefragmenteerde beelden langs. Normaal komen de beelden van overdag ’s nachts nog een keer in hoog tempo langs (soort extreme prikkelverwerking). Nu kwamen ze allemaal door elkaar zodat ik totaal geen grip kon krijgen op wat ik zag. Als de beelden wat rustiger werden zag ik bijv. alleen maar een heel ‘scherm’ vol handen of benen, etc. Erg vermoeiend en verwarrend. Ook ┬áde geluiden die bij de beelden hoorden waren niet terug te brengen tot een zinnig geheel. Het waren (en bleven) allemaal flarden.

Door de enorme overbelasting was ik ook niet meer in staat om overeind te blijven tegen de depressiviteit. Ik heb vier dagen in een erg diep dal gezeten. Ik ben er zelf erg van geschrokken. Het was echt heel zorgelijk.

Vanaf afgelopen woensdag kon ik weer een beetje beginnen met het onderzoek. Ik hoopte dat het me weer zou helpen om er bovenop te komen. Dat werkte. Van donderdag tot vandaag liep het weer heel goed. Ik heb heel veel vordering gemaakt met de herziening van hoofdstuk 2. Ik hoop die herziening nu toch echt komende week af te ronden.

Al met al: mooie dag met de bruiloft, daarna een verschrikkelijk dal, maar nu toch weer goed aan het opkrabbelen. Hopelijk kan ik volgende week melden dat de tweede versie van hoofdstuk 2 af is.