Even iets laten weten

Het is al weer even geleden dat ik een berichtje plaatste. Jammer genoeg kan ik geen nieuws melden. Toch wil ik kort doorgeven hoe het gaat.

De achterliggende maand was het moeilijk om me te concentreren. Ik worstel met vermoeidheid en depressieve gedachten. Ik heb bijna niets aan het onderzoek kunnen doen.

Vanaf maandag wil ik de ‘nood-aanpak’ weer proberen: beginnen met tien minuten werken, uurtje iets anders, weer tien minuten, etc. Ik hoop op die manier wat op te bouwen zodat ik in ieder geval verder kom.

Ik hoop op korte termijn te laten weten of het een beetje helpt om weer op gang te komen.

Geopereerd aan mijn schouder

Afgelopen woensdag ben ik aan mijn schouder geopereerd. Dat is goed gegaan en ik ben inmiddels aan het intensieve fysio-traject begonnen. De komende zes weken is dat gericht op de bewegingen van de schouder; daarna moet er ook gewerkt worden aan de kracht.

De pijnstillers zorgen wel voor duizeligheid. Ik mag ze niet verminderen omdat de pijn anders het oefenen kan beperken. Dat betekent wel dat ik daardoor nog iets meer last heb van concentratieproblemen. Hopelijk mag ik over een week afbouwen met de medicijnen. Dan wordt het werk aan het onderzoek misschien weer mogelijk.

Ik ben nog steeds bezig met een nieuwe versie van het hoofdstuk over de rol van de oproep tot zelfonderzoek in de preken. Ook al gaat het nu langzaam, ik hoop dat toch voor de kerst af te kunnen ronden.

Het onderzoek gaat momenteel dus (heel) langzaam, maar het gaat wel verder.

Perikelen met hoofd en schouder

Helaas al weer een hele tijd last van toenemende concentratieproblemen. De tinnitus maakt dat niet beter; bij elkaar zorgen ze voor een hoofd dat moeite heeft om ook maar iets zinnigs voor het onderzoek te kunnen doen. Moeilijk.

Daarnaast neemt ook de last van mijn schouder toe. Het was de bedoeling dat ik daar snel aan geopereerd zou worden, maar tot op heden heb ik nog geen oproep ontvangen. De pijn belemmerd het gebruik van mijn linkerarm en kost me ook veel energie.

Al met al gaat het met het onderzoek (erg) langzaam. Ik had gehoopt de eindspurt in te kunnen zetten, maar moet accepteren dat het nu in laag tempo gaat. Ik hou me maar vast aan de gedachte dat ook een schildpad uiteindelijk komt waar hij wil wezen. Met het einde in zicht wil ik daarom toch steeds proberen iets verder te komen.

Na verkiezing en verzoening nu zelfonderzoek

Vanmiddag het bewerkte hoofdstuk over de rol van de verkiezing en de verzoening in de preken besproken met mijn promotor. Nog wat kleine wijzigingen, maar verder is het klaar.

Deze week was ik begonnen met het bewerken van het hoofdstuk over de rol van de oproep tot zelfonderzoek. Dat hopen we volgende maand te bespreken.

Er zit dus voortgang in het schrijfproces.

Deze week wel weer geschrokken. Ik werd even niet goed; de grens van mijn energie was blijkbaar bereikt. Ik zal de komende tijd heel voorzichtig moeten doen. Ik kijk ernaar uit dat het onderzoek afgerond kan worden.

Komende maand moet ik ook aan mijn schouder geopereerd worden. Hopen maar dat het goed gaat en ook de problemen en pijn wegneemt.

Het gaat langzaam…

Het valt me niet mee hoe het momenteel gaat. Overprikkeling zorgt helaas weer voor vertraging. De concentratieproblemen zijn heftig en ik heb veel last van de tinnitus. Daarnaast heb ik erg last van pijn in mijn schouder (daar moet ik binnenkort aan geopereerd worden).

Inhoudelijk is het onderzoek helemaal klaar. Maar het proces van schrijven, schrappen en herschrijven vraagt wel om concentratie. Omdat dat het probleem is gaat het allemaal langzamer dan ik wilde.

Toch probeer ik wel steeds verder te werken en hoop ik echt dat het gauw weer beter gaat. Ik kijk ernaar uit om het onderzoek af te ronden.

 

Extra ‘laag’ aanbrengen: verheldering door vergelijking en confrontatie

Deze zomer is mijn weblog een beetje in het ‘vergeethoekje’ gekomen. Nu dan toch weer een update over mijn onderzoek.

De achterliggende weken ben ik vooral bezig geweest met literatuurstudie. Ik wil namelijk een extra ‘laag’ in het onderzoek aanbrengen. Het doel daarvan is de verheldering van de gevonden onderzoeksresultaten. Door die verheldering krijgen de resultaten een goede inbedding in het wetenschappelijk homiletisch discours.

Het is de bedoeling om, naast de beschrijving van de resultaten, ook een vergelijking/confrontatie met de visies van een aantal invloedrijke auteurs op het terrein van de homiletiek in het onderzoek te verwerken. Daarvoor heb ik (voorlopig) gekozen voor: David Buttrick, Fred Craddock, Ernst Lange, Thomas Long en Paul Wilson. Daarnaast zullen op onderdelen ook andere auteurs in het ‘gesprek’ betrokken worden.

Het doel van deze extra ‘laag’ in het onderzoek is dus vooral het verhelderen van het eigen karakter van de prediking in de Gereformeerde Gemeenten.

Ik hoop volgende week te kunnen beginnen met het verwerken van dit ‘gesprek’ in de tekst van de hoofdstukken. Ik verwacht dat dat redelijk snel kan gaan.

Over ruim twee weken staat weer een bespreking met mijn begeleiders gepland; daarna hoop ik dan wat meer duidelijkheid te kunnen geven over het vervolg.

Toch gelukt

Na ruim een maand niet te hebben kunnen werken vanwege de overprikkeling en de concentratieproblemen kreeg ik toch wel een beetje spanning met betrekking tot het verdere verloop van het onderzoek.

Omdat er volgens afspraak vóór 28 juni een nieuwe versie van hoofdstuk 8 klaar moest zijn, werd het probleem vorige week wel steeds groter. Ik heb daarom een soort ‘noodplan’ opgesteld.

Ik ben vorige week maandag begonnen met 10 minuten werken aan het onderzoek. Daarna was ik aan de grens voor mijn concentratie. Daarom ben ik wat gaan ‘rommelen’ (rond lopen in de woonkamer, krantje inkijken, kijken of er nog ge-appt was en of er mail was…). Toen mijn hoofd weer wat helderder was ben ik weer achter het bureau gaan zitten.

Dat is de afgelopen anderhalve week steeds het patroon geweest. Soms lukte het maar 10 minuten, maar er was ook een keer van 45 minuten bij. Al die stukjes bij elkaar stelden me uiteindelijk in staat om vandaag de nieuwe versie van het hoofdstuk af te ronden.

Deze dagen van ‘doorduwen’ hadden wel een prijs: elke avond helemaal op en vreselijk last van de fluittoon in mijn hoofd… Maar het was het waard. Ik wil het onderzoek zo graag afkrijgen.

Ik weet dat de komende dagen (heel) moeilijk zullen zijn, maar hoop weer op tijd hersteld te zijn om op 6 juli het hoofdstuk met mijn begeleiders te kunnen bespreken.

Ondertussen tob ik met een pijnlijke schouder. Er blijkt een scheur te zitten in één van de pezen bij de schouder. Volgende week hoor ik of die geopereerd moet worden of dat er op een andere manier geprobeerd wordt om tot verbetering te komen. Je komt er zo wel achter hoeveel je gebruik maakt van je schouder…

De problemen van de afgelopen tijd lijken erg op de periodes van burn-out. Ik hoop zo dat ik het onderzoek af kan ronden binnen het tijdpad dat we nu hebben opgesteld. Dat betekent dat ik erg voorzichtig moet zijn om niet weer helemaal uit te vallen.

Ik ben blij dat het gelukt is om het hoofdstuk op tijd af te krijgen. Het geeft me ook hoop dat het eind van het traject nu echt in beeld komt. Als alles goed mag gaan zal het manuscript december aanstaande worden ingeleverd. Ik kijk er wel naar uit.

Moeilijke maand

In het vorige berichtje gaf ik al aan dat het niet zo goed ging. Vandaag is het een maand geleden dat ik iets concreets aan mijn onderzoek heb gedaan. Toen had ik een bespreking met Theo Pleizier. Daarna lukte het me niet om er aan te werken. De overprikkeling was dus heftiger dan ik had gedacht.

Naast de concentratieproblemen heb ik ook last van een pijnlijke schouder. Er zijn al foto’s van gemaakt en komende week moet er een echo gemaakt worden. Waarschijnlijk is er een pees in de schouder gescheurd. Naast pijnlijk is het vooral heel lastig. Je komt er zo wel achter hoe vaak je je schouder gebruikt.

Ik wil komende week proberen om toch te gaan werken aan de omwerking van het hoofdstuk over de invloed van de visie op de eeuwigheid en op de verzoening. Het is de bedoeling dat dit hoofdstuk begin juli met de begeleiders besproken wordt. Dat betekent dat het wel binnenkort klaar moet zijn. Ze moeten ook de tijd hebben om het door te nemen.

Hopelijk lukt het om de draad toch weer op te pakken.

Helaas: drama in mijn hoofd

Korte update: de afgelopen weken weer mijn grenzen vergeten. Nu weer veel last van mijn hoofd. Moe, concentratieproblemen en vreselijk last van de constante fluittoon. Ook moeite om mijn gedachten in het goede spoor te houden. Moeilijk. Ik had zo gehoopt dat het een poosje beter zou gaan.

Het onderzoek ligt daardoor even stil. Het lukt gewoon niet. Ik hoop echt dat het me deze week weer lukt om het een beetje op te pakken.

Vorige week dinsdag een goede bespreking gehad met Theo Pleizier (co-promotor). We hebben het hoofdstuk over de methodologie stevig doorgenomen.

De dagen daarna lukte het niet meer om op gang te komen. Inmiddels dus een week. Hopelijk komt er gauw wat verbetering.

Stevig tempo

Voor de trouwe lezers: excuses dat ik te lang niets van me heb laten horen. Ik was te veel gericht op andere dingen om er voor te gaan zitten en weer iets te schrijven.

Het onderzoek gaat gelukkig echt lekker door. Ik ben bezig aan de laatste hoofdstukken. Tegelijkertijd werk ik steeds aan herzieningen van de eerdere hoofdstukken. Het werk is echt bijna klaar.

Ik heb met Immink en Pleizier een tijdpad gemaakt. De planning is dat het manuscript dit najaar echt klaar is. In het tempo waarop het nu gaat moet dat ruim lukken.

De laatste weken heb ik de analyseresultaten met betrekking tot de invloed van de verkiezing en verzoening op de bevinding uitgewerkt. Ik heb echt geprobeerd ‘in de huid van de predikanten te kruipen’. Het is immers kwalitatief onderzoek. Dat betekent dat in het onderzoek het perspectief van degene die in het onderzoek centraal staat leidend is.

Het is heel bijzonder om op deze manier in beeld te krijgen wat in de bevinding in deze preken allemaal meespeelt. Ik hoop dat het lukt om het ook goed te beschrijven.

De komende weken heb ik verschillende gesprekken met mijn begeleiders. Daarin proberen we min of meer definitieve versies van een deel van de hoofdstukken af te ronden.

Wat mij persoonlijk betreft: het gaat gelukkig redelijk goed. Er zijn de laatste weken heel moeilijke momenten geweest waarop ik eigenlijk erg labiel was. Maar gelukkig lukt het dan wel – mede door het werk aan het onderzoek – om weer wat ‘steviger in mijn  mentale schoenen te staan’.

Het is ook fijn dat mijn lichamelijke conditie weer echt vooruit gaat. Dat helpt ook om de dingen wat beter aan te kunnen.

Het is de bedoeling dat ik de komende tijd weer regelmatiger een verslagje schrijf. Ik hoop dat ik voldoende voortgang maak om telkens iets te kunnen melden.