Trinationale Sozietät in Göttingen

Van donderdag 16 tot zaterdag 18 april was in Göttingen (Duitsland) de Trinationale Sozietät. Dat is een samenwerkingsverband tussen de universiteiten van Bazel en Bern in Zwitserland, Göttingen in Duitsland en de Protestantse Theologische Universiteit in Nederland.

Op verzoek van prof. Immink, mijn promotor, ben ik daar naar toe geweest. Ik zag erg op tegen de reis (trein) en het verblijf daar. De enorme hoeveelheid prikkels die het oplevert en de concentratie die nodig is om alles goed te doen en te volgen (in het Duits en Engels), lokten me niet aan. Ook het feit dat ik helemaal uit mijn vertrouwde omgeving zou zijn gaf me (eufemistisch uitgedrukt) geen rustig idee.

Ik ben toch gegaan en heb een goede bijeenkomst gehad. Ik heb een poster gepresenteerd over mijn onderzoek en een onderzoekspresentatie (soort lezing van 30 minuten, gevolgd door commentaar en bespreking van onderzoeksmateriaal) gegeven.

Het was echt de moeite, de stress, de nawerking van alle prikkels, etc. waard. Ik moest alle zeilen bijzetten om de dagen vol te houden, maar dat is toch gelukt. De tweede nacht was jammer genoeg een drama, maar het lukte toch om mezelf ’s morgens voldoende op te peppen voor de laatste bijeenkomsten en de terugreis. Gelukkig hoefde ik zowel de heen- als de terugreis niet alleen te maken. Ik reisde met Prof. Immink en een collega-promovendus.

Nu ben ik al vanaf zaterdagavond aan het bijkomen en ‘ont-prikkelen’ (en ik vrees dat dat nog wel een paar dagen gaat duren, want in mijn hoofd is het een drama). Toch ben ik blij dat ik wel ben gegaan. Ik heb er veel van geleerd, zowel voor mijn onderzoek als over mezelf. Ik hoop wel dat de nawerking niet al te lang duurt en snel minder wordt dan het nu is.

Als ik weer een beetje in staat ben om me te concentreren hoop ik de reacties die ik heb gekregen in te kunnen zetten als een stimulans om het onderzoek weer met nieuwe moed op te pakken.

De enorme vermoeidheid die het gevolg is van zo’n overprikkeling is wel een verzwarende factor bij de psychische problemen. Het is momenteel echt knokken om mijn gedachten in het spoor te houden. Hopelijk komt er op korte termijn meer duidelijkheid over de mogelijkheden die er eventueel zijn om met therapie te kunnen werken aan deze problemen.