Therapie afgesloten; nu (weer) gaan schrijven

Even kort ‘bijpraten’. De therapie i.v.m. de depressieve problemen is deze week afgesloten. Er is veel aan de orde geweest. Het is moeilijk om nu al aan te kunnen geven wat de betekenis ervan is voor het dagelijks functioneren, maar de therapie heeft wel al veel verhelderd. Die verheldering is voor een groot deel ook vrucht van de gesprekken die ik naar aanleiding van de therapie met Jannie had. Zij wist bij de ‘theorie’ uit de therapie de concrete voorbeelden uit ons dagelijks leven aan te geven. Daardoor kreeg ik er niet alleen beter grip op, maar ging ik ook beseffen wat een en ander betekende voor de mensen om mij heen en ook voor mijzelf.

Het belangrijkste onderwerp in de therapie was toch wel dat ik onder ogen moest leren zien hoe vergaand mijn perspectief op allerlei zaken en situaties wordt be├»nvloed door mijn Asperger-problemen. Dat betekent dat de ‘triggers’ die in dat perspectief aanwezig zijn, en die vaak aanleiding geven tot depressieve problemen, vooral te maken hebben met mijn Asperger-problemen. Om de werking van die ‘triggers’ te verminderen moet ik dus werken aan een correcter perspectief.

In de therapie heb ik handvatten gekregen om aan verbetering te werken. Ik hoop erg dat ik ook in staat ben om daar blijvend mee aan de slag te kunnen gaan. Op termijn kan dat veel voor me betekenen. Voor nu is het dus nog wel hard werken om de nieuwe inzichten ook vruchtbaar te maken.

Het zal duidelijk zijn dat dit intensieve therapie-traject veel energie heeft gekost (en voorlopig zal blijven kosten). Als gevolg daarvan liep het onderzoek de laatste maanden langzamer dan ik had gehoopt. Nu wil ik proberen om de draad weer helemaal op te pakken. Dat betekent dat ik hard moet gaan werken aan het schrijven van de hoofdstukken. Over ruim twee weken heb ik een gesprek over het hoofdstuk waar ik de afgelopen tijd aan begonnen ben, dus als het goed gaat kan ik in het volgend berichtje melden dat er een eerste versie van dat hoofdstuk af is.