Over een goed gesprek en gevoelde grenzen

Afgelopen maandag heb ik met prof. Immink en dr. Pleizier zowel de (aangepaste) opzet voor de dissertatie als het hoofdstuk over het ‘koppelen van bevinding aan de tekst’ besproken. Het was een heel goede bespreking.

De opzet moet wat aangepast worden, maar is dan wel helemaal klaar. Sommige geplande hoofdstukken krijgen een andere plaats binnen het geheel, zodat de lijn sterker wordt.

Het hoofdstuk dat we bespraken is qua kern prima en duidelijk, maar moet een strakkere lijn krijgen die de lezer als vanzelf meeneemt en laat zien wat er in de preken gebeurt. Naast de empirische gegevens moet ik toch ook een stuk reflectie opnemen vanuit de vakliteratuur. Gelukkig heb ik het materiaal voor die reflectie bijna allemaal al wel doorgenomen. Ik had alleen gedacht dat er een striktere scheiding tussen het empirische en het theoretische deel moest zitten. Nu kan ik dat dus meer integreren.

Het gesprek lag tussen een weekend waarin het jammer genoeg niet zo goed met me ging en de dagen met de gevolgen van het gesprek. Het weekend was moeilijk omdat ik gewoon helemaal op was. De nawerking van de therapie, de drukke omstandigheden waar we in zitten en het werken aan het onderzoek eisten hun tol. Ik was bang dat het gesprek daarom niet zou kunnen doorgaan. Gelukkig lukte dat wel. Maar de dagen daarna zijn dus geen pretje. Ik ben duidelijk over de grens gegaan en moet daar nu voor betalen. Dat betekent dat verder gaan met het onderzoek de komende dagen nog niet zal lukken. Ik zal moeten knokken om fysiek en mentaal overeind te blijven. Ik vind dat echt moeilijk.

We leven als gezin toe naar de bruiloft van onze jongste zoon (over twee weken). Dat kost ook aandacht en energie. Maar het is ook iets om naar uit te kijken. Ik denk niet dat ik voor die tijd nog weer een berichtje zal plaatsen. Ik hoop wel dat ik voor die tijd nog weer wat aan het onderzoek kan werken.