Moeilijke week

Vorige week vrijdag had ik een gesprek met mijn begeleiding van het maatschappelijk werk. Dat was een moeilijk gesprek. De uitkomst was dat ik contact zou opnemen met de huisarts om toch weer te beginnen met antidepressiva. Ik was zelf niet meer voldoende in staat om aan de goede kant van de grens te blijven. Het voelde als verlies, maar het is denk ik wel beter zo. Ik hoop dat het me zal helpen.

Zondag ben ik naar de belijdenisdienst van Ariëtte (vriendin van Bernhard) geweest. Kerkdiensten doen een enorme aanslag op me doordat er zoveel prikkels zijn. Dat was deze keer ook weer zo. Ik was helemaal uitgeput. Daar heb ik dus behoorlijk last van gehad. Ik vind dat zelf erg moeilijk, want juist dit soort momenten met het gezin vind ik heel belangrijk. Ik zal het dan ook zoveel mogelijk blijven doen, maar het vraagt wel veel.

Maandag ben ik met de medicijnen begonnen. Door de bijwerkingen was ik van maandag tot woensdag bijna helemaal van de kaart. Ik had het gevoel dat alle ‘stekkertjes’ eruit gehaald waren…  In overleg met de huisarts ben ik de medicijnen nu ’s avonds laat gaan innemen. Dan valt de ‘suffe’ periode in de nacht. Dat heeft echt geholpen. Nu ben ik overdag weer veel  helderder (en ’s nachts slaap ik wat beter dan normaal).

Al met al heb ik deze week, behalve wat ordenen van materiaal dat ik al verzameld had, niets aan het onderzoek kunnen doen.

Vanmorgen had ik een gesprek met prof. Baars. We hebben de gang van zaken tot nu toe besproken, een paar lastige punten doorgenomen en de lijn voor het vervolg uit gezet.

Ik hoop dat ik volgende week weer wat meer over het onderzoek kan melden.