Dankbaar, maar kwetsbaar en moe

Vorige week zaterdag hebben we ons 25-jarig huwelijksfeest mogen vieren/gedenken. Het was een heel mooie dag. We hebben genoten van alle contacten en ‘warmte’. We kijken er in dankbaarheid op terug. Een zegen om deze dag te mogen gedenken, een bijzondere zegen om hem zó te mogen gedenken.

Er zat wel een maar aan: voor mij is zo’n dag als geheel veel te druk; ik ben in mijn hoofd nog dagen (en helaas, vooral nachten) bezig om alles een plaats te geven. Daarnaast heb ik gewoon veel te veel gelopen voor mijn gebroken knie. Dat betekende dus niet alleen heel veel last van mijn hoofd (dat blijft een heel kwetsbaar punt), maar ook erg veel last van mijn been. Eigenlijk is dat nog steeds niet opgeknapt van zaterdag; maar: het was het wel waard!

Door het ‘volle hoofd’ wilde het lezen ook niet zo heel goed lukken. Ondanks dat heb ik toch nog wel aardig wat gedaan. Daarnaast ben ik weer bezig geweest met wat scanwerk. Zo zachtjes aan heb ik het meeste onderzoeksmateriaal nu wel in huis staan. Alleen de verklaringen van ds. Verhagen en ds. Van der Poel moet ik nog een keer opzoeken om daaruit de zondagen die ik wil onderzoeken te scannen. Hopelijk vind ik iemand van wie ik ze kan lenen.

Ik hoop dat ik volgende week wat minder moe in mijn hoofd ben zodat ik dan de draad weer stevig op kan pakken. Het is mijn bedoeling om de komende maand een behoorlijk stuk werk te verzetten, zodat ik netjes op mijn schema blijf.