Leescommissie is aangewezen

Het heeft even geduurd, maar nu is het toch zover: de leescommissie is aangewezen. Dat betekent dat ik nu moet zorgen dat een aantal exemplaren van mijn manuscript bij de pedel terechtkomt. Zij zal er voor zorgen dat die bij de commissieleden terechtkomen.En dan begint het afwachten. In principe hebben ze zes werkweken om het te beoordelen.
De commissie bestaat uit: prof. dr. Maarten Wisse, dr. Ciska Stark, prof. dr. Maarten Kater, prof. dr. Jan Hoek en prof. dr. Wim van Vlastuin.
Ik ben heel benieuwd naar hun oordeel.
Bijzonder dat het, ondanks alle omstandigheden, toch zover mocht komen. Ik ervaar het als een bijzondere zegen.

Wachten valt niet mee

Het manuscript is wel officieel ingeleverd, maar er is nog geen leescommissie benoemd. Het college van promotoren moet daar goedkeuring voor geven. Dat kost, zo blijkt, wel even wat tijd. Dat betekent dus dat ik moet wachten op het vervolg. En wachten is eerlijk gezegd niet mijn sterkste kant…

De achterliggende weken waren, los van het wachten, ook niet makkelijk. De depressieve problemen die sinds de zomer weer zijn toegenomen, kregen doordat ik niets meer had om me gericht mee bezig te houden extra invloed op de dagelijkse gang van zaken. Om daar beter tegenop te kunnen, ben ik me toch weer een beetje aan het oriënteren op wat dingen om uit te gaan zoeken.

Momenteel heb ik last van griep, dus veel komt er van dat oriënteren niet terecht. Hopelijk knapt dat weer snel een beetje op.

Zodra ik meer weet over de leescommissie, hoop ik dat hier weer te melden.

Goed nieuws!

Afgelopen zaterdag kreeg ik bericht van mijn promotor dat hij mijn manuscript aan de leescommissie gaat voorleggen. Omdat hij in het buitenland is voor een visitatie van universiteiten, zal dat eind oktober worden. Ik ben erg blij dat het nu zover is.

Nu nog wel het werk aan een goede samenvatting in het Engels etc., maar dat is (met hulp van anderen) te overzien.

Dankbaar dat het nu toch gelukt is. Nog wel spannend wat het oordeel van de leescommissie zal zijn, maar dit is alvast een reuzenstap naar de afronding van het project.

Nieuwe versie manuscript verzonden

Vanmiddag heb ik de nieuwe versie van het manuscript verzonden. Weer een stap verder! Dat betekent ook dat ik nu weer moet afwachten wat de reactie zal zijn. Blijft toch weer spannend.

Ik kijk er naar uit om het helemaal af te kunnen ronden. Deze herschrijving kostte me veel energie. Het was niet alleen stevig werken om de tekst echt fundamenteel te verbeteren, maar ook een worsteling om het vol te houden. Ik had juist gisterenavond met Jannie besproken dat het (hoog) tijd wordt om weer eens bij de huisarts langs te gaan. Dat hoop ik morgen te doen. De moeheid beheerst bijna de hele dag en het gedoe in mijn hoofd wordt zorgelijk.

Ik ben wel heel blij dat ik nu zover ben met het onderzoek. Het doorzetten om dit te bereiken vraagt veel en daarom betekent elke stap ook dat ik dichter bij het moment kom dat ik het kan loslaten. Daar kijk ik naar uit.

Volgende week is in Amersfoort de presentatie van het nieuwe boek van Gerrit Immink. Dat gaat over de theorie en de praktijk van de prediking. Ik hoop daar naartoe te gaan. Het belooft een mooie bijeenkomst te worden.

Hoofdstukken aangepast

Het werk aan de de twee hoofdstukken die moesten worden aangepast is klaar. Ze zijn naar Immink en Pleizier gemaild. Nu dus afwachten wat hun reactie zal zijn. In principe zullen ze schriftelijk reageren. Ik hoop hen binnenkort ook nog te spreken. Op 20 september wordt namelijk het nieuwe boek van Gerrit (Over God gesproken) gepresenteerd. Ik hoop deel te nemen aan de studiemiddag die daarvoor georganiseerd is.

Momenteel ben ik bezig om de hele tekst van mijn manuscript nog eens door te lopen en te corrigeren. Je komt toch nog heel wat fouten tegen. Ook zie je dat het altijd nog weer beter kan. 🙂

Wanneer ik de reactie op de aangepaste hoofdstukken binnen heb, zal ik het commentaar zo snel mogelijk verwerken. Dan kan daarna een nieuwe versie van het manuscript naar de begeleiders en kunnen we verder richting afronding. Ik kijk ernaar uit.

Goed gesprek, even er tussenuit en moeilijke momenten

Het gesprek over de door mij ingeleverde tekst was pittig, maar goed. We hebben vastgesteld dat het grootste deel (na wat aanpassingen) klaar is. Op twee punten moet nog een slag gemaakt worden, maar we hebben de richting waarin het moet uitgebreid besproken. Dat is dus helder.

Na het gesprek hebben Jannie en ik een weekje vakantie gehouden in Zwolle. Ik was helemaal op, dus (zeker ook vanwege de hitte) hebben we vooral rustig aan gedaan.

Deze week (weer thuis) was moeilijk. Het gaat niet goed. Niet alleen door moeheid en concentratieproblemen, maar ook door heftige depressieve momenten.

Ik hoop dat ik snel de draad van het onderzoek weer kan oppakken. Dan kan ik het laatste werk eraan afronden en heb ik een beetje houvast in de strijd tegen de moeilijke gedachten.

Over de grens

Je weet dat het niet kan, maar toch doe je het…

Dat is de moeilijke realiteit. Ik ben nog steeds heel blij dat ik vorige week een voorlopige eindversie kon inleveren. Maar het is moeilijk om opnieuw tegen de realiteit aan te lopen. Het heeft gewoon weer teveel energie en concentratie gevraagd.

Nu weer helemaal op en verschrikkelijk last van de tinnitus.

Toch… Ik heb geen spijt van de poging om echt een flinke stap naar het einde van het onderzoekstraject te zetten. Wel hoop ik dat het ‘betalen’ voor die stap niet weer heel lang gaat duren.

De afspraak voor de bespreking van mijn tekst staat op 20 juli. Ik heb dus nog even de tijd om op te knappen  voor ik aan de verwerking van het commentaar moet beginnen.

Ruim op tijd klaar

Het is gelukt om het voorstel voor de eindversie op tijd klaar te hebben. Nu hebben Immink en Pleizier voldoende tijd om het allemaal door te nemen en van commentaar te voorzien.

Het was een groot karwei. Eerlijk gezegd, te groot voor mijn energievoorraad en voor mijn ‘hoofd’. Nu veel last van de gevolgen, maar ook een goed gevoel dat het gelukt is.

De bespreking staat voor volgende maand op de planning, dus ik heb ook even tijd om mijn hoofd weer wat rust te gunnen. Hopen maar dat het de komende dagen een beetje opknapt.

Ik ben wel ontzettend blij dat ik nu toch op dit punt ben gekomen. Er zal nog wel weer e.e.a. aan moeten worden gedaan, maar dit was een reuzenstap richting het eindproduct.

Op schema

Het werk aan de bespreekversie ligt op schema. Als het zo gaat heb ik het op tijd af. Dan kan ik het bij mijn begeleiders inleveren. Daarna nemen we het door om af te spreken wat nog aangepast moet worden.

Gelukkig kan ik er de meeste dagen aardig wat tijd aan werken. Soms met heel veel (kleinekleine) onderbrekingen vanwege de concentratieproblemen. Andere momenten helpt het werken me in de strijd tegen de hinder van de tinnitus. De fluittoon is de laatste maanden steeds hinderlijker geworden en is regelmatig zo erg dat mijn hele hoofd erdoor bezet lijkt te zijn. Gericht met iets bezig zijn helpt dan nog een beetje.

Ik ben erg blij dat het promotietraject er bijna op zit. De concentratieproblemen en de worsteling met de depressiviteit voelden steeds als een bedreiging voor het afronden. Ik kijk uit naar het moment dat het klaar is.

Op weg naar de eindversie

Goed nieuws te melden. Na de laatste revisie-rondes gaf mijn promotor aan dat ik kan gaan werken aan een eindversie.

Dat betekent momenteel vooral dat allerlei kleine correcties worden verwerkt en dat van enkele hoofdstukken een paragraaf herschreven moet worden.

Het is de bedoeling dat de eindversie voor de zomer ter bespreking bij Immink en Pleizier ligt. Daarna kan die dan aangepast worden.

Zelf wil ik graag een goede correctie/redactie van het geheel laten uitvoeren. Ik denk dat het boek daar echt beter van kan worden. Dat moet dan na het akkoord van Immink en Pleizier.

Na die correctie/redactie hoop ik het dan bij de commissie in te kunnen leveren. Daar kijk ik naar uit.