Nieuwe versie manuscript verzonden

Vanmiddag heb ik de nieuwe versie van het manuscript verzonden. Weer een stap verder! Dat betekent ook dat ik nu weer moet afwachten wat de reactie zal zijn. Blijft toch weer spannend.

Ik kijk er naar uit om het helemaal af te kunnen ronden. Deze herschrijving kostte me veel energie. Het was niet alleen stevig werken om de tekst echt fundamenteel te verbeteren, maar ook een worsteling om het vol te houden. Ik had juist gisterenavond met Jannie besproken dat het (hoog) tijd wordt om weer eens bij de huisarts langs te gaan. Dat hoop ik morgen te doen. De moeheid beheerst bijna de hele dag en het gedoe in mijn hoofd wordt zorgelijk.

Ik ben wel heel blij dat ik nu zover ben met het onderzoek. Het doorzetten om dit te bereiken vraagt veel en daarom betekent elke stap ook dat ik dichter bij het moment kom dat ik het kan loslaten. Daar kijk ik naar uit.

Volgende week is in Amersfoort de presentatie van het nieuwe boek van Gerrit Immink. Dat gaat over de theorie en de praktijk van de prediking. Ik hoop daar naartoe te gaan. Het belooft een mooie bijeenkomst te worden.

Hoofdstukken aangepast

Het werk aan de de twee hoofdstukken die moesten worden aangepast is klaar. Ze zijn naar Immink en Pleizier gemaild. Nu dus afwachten wat hun reactie zal zijn. In principe zullen ze schriftelijk reageren. Ik hoop hen binnenkort ook nog te spreken. Op 20 september wordt namelijk het nieuwe boek van Gerrit (Over God gesproken) gepresenteerd. Ik hoop deel te nemen aan de studiemiddag die daarvoor georganiseerd is.

Momenteel ben ik bezig om de hele tekst van mijn manuscript nog eens door te lopen en te corrigeren. Je komt toch nog heel wat fouten tegen. Ook zie je dat het altijd nog weer beter kan. šŸ™‚

Wanneer ik de reactie op de aangepaste hoofdstukken binnen heb, zal ik het commentaar zo snel mogelijk verwerken. Dan kan daarna een nieuwe versie van het manuscript naar de begeleiders en kunnen we verder richting afronding. Ik kijk ernaar uit.

Goed gesprek, even er tussenuit en moeilijke momenten

Het gesprek over de door mij ingeleverde tekst was pittig, maar goed. We hebben vastgesteld dat het grootste deel (na wat aanpassingen) klaar is. Op twee punten moet nog een slag gemaakt worden, maar we hebben de richting waarin het moet uitgebreid besproken. Dat is dus helder.

Na het gesprek hebben Jannie en ik een weekje vakantie gehouden in Zwolle. Ik was helemaal op, dus (zeker ook vanwege de hitte) hebben we vooral rustig aan gedaan.

Deze week (weer thuis) was moeilijk. Het gaat niet goed. Niet alleen door moeheid en concentratieproblemen, maar ook door heftige depressieve momenten.

Ik hoop dat ik snel de draad van het onderzoek weer kan oppakken. Dan kan ik het laatste werk eraan afronden en heb ik een beetje houvast in de strijd tegen de moeilijke gedachten.

Over de grens

Je weet dat het niet kan, maar toch doe je het…

Dat is de moeilijke realiteit. Ik ben nog steeds heel blij dat ik vorige week een voorlopige eindversie kon inleveren. Maar het is moeilijk om opnieuw tegen de realiteit aan te lopen. Het heeft gewoon weer teveel energie en concentratie gevraagd.

Nu weer helemaal op en verschrikkelijk last van de tinnitus.

Toch… Ik heb geen spijt van de poging om echt een flinke stap naar het einde van het onderzoekstraject te zetten. Wel hoop ik dat het ‘betalen’ voor die stap niet weer heel lang gaat duren.

De afspraak voor de bespreking van mijn tekst staat op 20 juli. Ik heb dus nog even de tijd om op te knappenĀ  voor ik aan de verwerking van het commentaar moet beginnen.

Ruim op tijd klaar

Het is gelukt om het voorstel voor de eindversie op tijd klaar te hebben. Nu hebben Immink en Pleizier voldoende tijd om het allemaal door te nemen en van commentaar te voorzien.

Het was een groot karwei. Eerlijk gezegd, te groot voor mijn energievoorraad en voor mijn ‘hoofd’. Nu veel last van de gevolgen, maar ook een goed gevoel dat het gelukt is.

De bespreking staat voor volgende maand op de planning, dus ik heb ook even tijd om mijn hoofd weer wat rust te gunnen. Hopen maar dat het de komende dagen een beetje opknapt.

Ik ben wel ontzettend blij dat ik nu toch op dit punt ben gekomen. Er zal nog wel weer e.e.a. aan moeten worden gedaan, maar dit was een reuzenstap richting het eindproduct.

Op schema

Het werk aan de bespreekversie ligt op schema. Als het zo gaat heb ik het op tijd af. Dan kan ik het bij mijn begeleiders inleveren. Daarna nemen we het door om af te spreken wat nog aangepast moet worden.

Gelukkig kan ik er de meeste dagen aardig wat tijd aan werken. Soms met heel veel (kleinekleine) onderbrekingen vanwege de concentratieproblemen. Andere momenten helpt het werken me in de strijd tegen de hinder van de tinnitus. De fluittoon is de laatste maanden steeds hinderlijker geworden en is regelmatig zo erg dat mijn hele hoofd erdoor bezet lijkt te zijn. Gericht met iets bezig zijn helpt dan nog een beetje.

Ik ben erg blij dat het promotietraject er bijna op zit. De concentratieproblemen en de worsteling met de depressiviteit voelden steeds als een bedreiging voor het afronden. Ik kijk uit naar het moment dat het klaar is.

Op weg naar de eindversie

Goed nieuws te melden. Na de laatste revisie-rondes gaf mijn promotor aan dat ik kan gaan werken aan een eindversie.

Dat betekent momenteel vooral dat allerlei kleine correcties worden verwerkt en dat van enkele hoofdstukken een paragraaf herschreven moet worden.

Het is de bedoeling dat de eindversie voor de zomer ter bespreking bij Immink en Pleizier ligt. Daarna kan die dan aangepast worden.

Zelf wil ik graag een goede correctie/redactie van het geheel laten uitvoeren. Ik denk dat het boek daar echt beter van kan worden. Dat moet dan na het akkoord van Immink en Pleizier.

Na die correctie/redactie hoop ik het dan bij de commissie in te kunnen leveren. Daar kijk ik naar uit.

Oei, niet netjes. Eindelijk weer een bericht…

Ik heb te lang gewacht met het plaatsen van een nieuw bericht. Eerst kwam dat omdat ik maandenlang geen concentratie had. Het lukte totaal niet om iets aan het onderzoek te doen. Ik was duidelijk teveel overprikkeld.

Daarna stelde ik het schrijven van een bericht uit met het idee dat ik eerst weer iets te melden moest hebben…

Nu toch een bericht. Sinds zo’n week of vier ben ik weer bezig met het onderzoek. Dat betreft het herschrijven van alle hoofdstukken. Alle opmerkingen en aanwijzingen van de begeleiders worden verwerkt.

Nu wacht een nieuwe ronde van gesprekken en commentaar. Ik hoop daarmee echt dichter bij de afronding te komen.

Het blijft moeilijk dat het werk aan het onderzoek (en het gewone leven) zo ontzettend wordt beinvloed door de aspergerproblemen, de depressiviteit en de tinnitus (daar word ik regelmatig helemaal gestoord van).

Ik kijk erg uit naar de afrondingsfase van het onderzoek.

Eindelijk weer aan het schrijven!

Gisteren voor het eerst weer kunnen schrijven. Ik had weer voldoende concentratie om de stof te kunnen overzien. Heerlijk om na bijna drie maanden weer verder te kunnen.

Ik hoop op korte termijn weer eens iets te vertellen over de inhoud van het hoofdstuk waar ik mee bezig ben. Voorlopig ben ik vooral blij dat ik weer zover ben.

Even iets laten weten

Het is al weer even geleden dat ik een berichtje plaatste. Jammer genoeg kan ik geen nieuws melden. Toch wil ik kort doorgeven hoe het gaat.

De achterliggende maand was het moeilijk om me te concentreren. Ik worstel met vermoeidheid en depressieve gedachten. Ik heb bijna niets aan het onderzoek kunnen doen.

Vanaf maandag wil ik de ‘nood-aanpak’ weer proberen: beginnen met tien minuten werken, uurtje iets anders, weer tien minuten, etc. Ik hoop op die manier wat op te bouwen zodat ik in ieder geval verder kom.

Ik hoop op korte termijn te laten weten of het een beetje helpt om weer op gang te komen.