Tussen tekst en tobberij

Het is weer even geleden dat ik een berichtje plaatste. Dat betekent niet dat er intussen niets is gedaan aan het onderzoek. Gelukkig niet. Ik heb aardig wat tekst geschreven. Van de eerste vier hoofdstukken is inmiddels een tweede versie af en van hoofdstuk vijf is die tweede versie in de maak.

Dat betekent niet dat die hoofdstukken helemaal klaar zijn. Ze moeten weer besproken worden en daaruit zal wel weer heel wat werk voortkomen. Ik ga er vanuit dat ze nog wel een keer helemaal bewerkt zullen moeten worden.

Ik ben blij dat het schrijven wel lukt. Het kost veel doorzetten, omdat het momenteel helemaal niet zo goed gaat met me. Het is echt tobben met het energielevel. Doet me weer sterk denken aan hoe het ging na de twee keer dat ik helemaal burn-out was. De hele dag trekken aan een lijf wat niet mee wil. Ook de fluittoon in mijn hoofd is niet goed voor de concentratie.

Dat ik toch vorder is voor mezelf een raadsel, maar wel een verblijdend raadsel. Het zal wel te maken hebben met het feit dat ik er erg naar uitzie om het onderzoek ook echt af te ronden. Nu de eindstreep in zicht lijkt te komen wil ik toch niet stoppen.

Ik las in het RD een interview met mr. D. Vergunst. Hij stelde dat de predikanten in de Gereformeerde
Gemeenten niet geneigd zijn om te reflecteren op de prediking. Hopelijk draagt mijn onderzoek er t.z.t. aan bij dat die reflectie toch op gang kan komen. Het is mijn opzet om de bevinding in de prediking zo helder te beschrijven dat er een goede basis is om er open over te kunnen spreken.

Verder maar weer …

Even pas op de plaats…

De aanpak van de woonkamer en de keuken heeft teveel van me gevraagd. Doordat we de benedenverdieping leeg moesten maken hebben we vier weken boven moeten bivakkeren. Daardoor was ons hele leven eigenlijk op zijn kop gezet. Daarnaast waren er steeds mensen in ons huis aan het werk en liepen bovendien regelmatig dingen anders dan gepland. Alles bij elkaar geen goede situatie voor een Asperger 🙂  Het resultaat is helaas dat ik nogal ontregeld ben en daardoor nauwelijks overeind kan blijven voor de normale dingen. Ik moet nu dus heel voorzichtig doen om te voorkomen dat ik niet helemaal terug zak in de problemen. Dat betekent dat het onderzoek nagenoeg stil ligt. De afspraak voor de bespreking van een aantal hoofdstukken heb ik moeten afzeggen (er is nauwelijks tekst om te bespreken, want ik kon me de achterliggende weken totaal niet concentreren). De ontregeling zorgt ook voor grote vermoeidheid.

Het resultaat van de aanpak van de benedenverdieping is mooi; dat het toch weer veel meer impact had op mijn Aspergerproblemen had ik zo niet voorzien. Het is allemaal veel kwetsbaarder dan ik dacht/hoopte. Ik blijf moeite houden met het inschatten van deze impact en van mijn eigen draagkracht.

Ik hoop heel erg dat het niet te lang doorwerkt in mijn dagelijkse omstandigheden, zodat ik binnen korte tijd weer in staat ben om in ieder geval iets substantieels aan het onderzoekswerk te kunnen doen.

Nog wel bezig….

Het is wel even geleden dat ik wat geschreven heb over mijn onderzoek. Dat had natuurlijk te maken met de vakantie. Ik heb echt een paar weken heel rustig aan gedaan met het onderzoek.

Toch gaat het wel door. Momenteel iets rustiger omdat we in huis bezig zijn met een ‘update’ van onze benedenverdieping (we wonen hier inmiddels bijna twintig jaar), maar tussendoor probeer ik steeds wel iets te doen.

De komende weken wil ik proberen om de eerste vier hoofdstukken te schrijven. Veel werk is al klaar, maar het echte schrijven kost toch wel tijd en energie. Het is de bedoeling dat dit begin oktober af is. Dan staat ook de bespreking gepland, dus dat is prettig om naar toe te werken.

De komende drie weken zal het werken aan het onderzoek wat onder druk komen te staan vanwege het feit dat er in huis gewerkt wordt, maar omdat ik dan verplicht boven moet zitten hoop ik toch wel een flink stuk schrijfwerk te kunnen doen.

Het gerommel in huis kost me wel veel energie en spanning (niet echt een ideale situatie voor iemand met Asperger 🙂 ). Ik hoop dat het allemaal lukt en het snel weer een beetje normaal wordt.

Over een goed gesprek en gevoelde grenzen

Afgelopen maandag heb ik met prof. Immink en dr. Pleizier zowel de (aangepaste) opzet voor de dissertatie als het hoofdstuk over het ‘koppelen van bevinding aan de tekst’ besproken. Het was een heel goede bespreking.

De opzet moet wat aangepast worden, maar is dan wel helemaal klaar. Sommige geplande hoofdstukken krijgen een andere plaats binnen het geheel, zodat de lijn sterker wordt.

Het hoofdstuk dat we bespraken is qua kern prima en duidelijk, maar moet een strakkere lijn krijgen die de lezer als vanzelf meeneemt en laat zien wat er in de preken gebeurt. Naast de empirische gegevens moet ik toch ook een stuk reflectie opnemen vanuit de vakliteratuur. Gelukkig heb ik het materiaal voor die reflectie bijna allemaal al wel doorgenomen. Ik had alleen gedacht dat er een striktere scheiding tussen het empirische en het theoretische deel moest zitten. Nu kan ik dat dus meer integreren.

Het gesprek lag tussen een weekend waarin het jammer genoeg niet zo goed met me ging en de dagen met de gevolgen van het gesprek. Het weekend was moeilijk omdat ik gewoon helemaal op was. De nawerking van de therapie, de drukke omstandigheden waar we in zitten en het werken aan het onderzoek eisten hun tol. Ik was bang dat het gesprek daarom niet zou kunnen doorgaan. Gelukkig lukte dat wel. Maar de dagen daarna zijn dus geen pretje. Ik ben duidelijk over de grens gegaan en moet daar nu voor betalen. Dat betekent dat verder gaan met het onderzoek de komende dagen nog niet zal lukken. Ik zal moeten knokken om fysiek en mentaal overeind te blijven. Ik vind dat echt moeilijk.

We leven als gezin toe naar de bruiloft van onze jongste zoon (over twee weken). Dat kost ook aandacht en energie. Maar het is ook iets om naar uit te kijken. Ik denk niet dat ik voor die tijd nog weer een berichtje zal plaatsen. Ik hoop wel dat ik voor die tijd nog weer wat aan het onderzoek kan werken.

Therapie afgesloten; nu (weer) gaan schrijven

Even kort ‘bijpraten’. De therapie i.v.m. de depressieve problemen is deze week afgesloten. Er is veel aan de orde geweest. Het is moeilijk om nu al aan te kunnen geven wat de betekenis ervan is voor het dagelijks functioneren, maar de therapie heeft wel al veel verhelderd. Die verheldering is voor een groot deel ook vrucht van de gesprekken die ik naar aanleiding van de therapie met Jannie had. Zij wist bij de ‘theorie’ uit de therapie de concrete voorbeelden uit ons dagelijks leven aan te geven. Daardoor kreeg ik er niet alleen beter grip op, maar ging ik ook beseffen wat een en ander betekende voor de mensen om mij heen en ook voor mijzelf.

Het belangrijkste onderwerp in de therapie was toch wel dat ik onder ogen moest leren zien hoe vergaand mijn perspectief op allerlei zaken en situaties wordt beïnvloed door mijn Asperger-problemen. Dat betekent dat de ‘triggers’ die in dat perspectief aanwezig zijn, en die vaak aanleiding geven tot depressieve problemen, vooral te maken hebben met mijn Asperger-problemen. Om de werking van die ‘triggers’ te verminderen moet ik dus werken aan een correcter perspectief.

In de therapie heb ik handvatten gekregen om aan verbetering te werken. Ik hoop erg dat ik ook in staat ben om daar blijvend mee aan de slag te kunnen gaan. Op termijn kan dat veel voor me betekenen. Voor nu is het dus nog wel hard werken om de nieuwe inzichten ook vruchtbaar te maken.

Het zal duidelijk zijn dat dit intensieve therapie-traject veel energie heeft gekost (en voorlopig zal blijven kosten). Als gevolg daarvan liep het onderzoek de laatste maanden langzamer dan ik had gehoopt. Nu wil ik proberen om de draad weer helemaal op te pakken. Dat betekent dat ik hard moet gaan werken aan het schrijven van de hoofdstukken. Over ruim twee weken heb ik een gesprek over het hoofdstuk waar ik de afgelopen tijd aan begonnen ben, dus als het goed gaat kan ik in het volgend berichtje melden dat er een eerste versie van dat hoofdstuk af is.

Gelukkig weer gestart….

De achterliggende weken waren moeilijk. Niet alleen was ik fysiek heel moe, maar ik had veel last van de gevolgen van de therapie. Als gevolg daarvan heb ik de laatste weken niet aan mijn onderzoek kunnen werken. Dat was jammer, maar vooral de problemen waren heel vervelend. Erge moeheid, veel gedoe in mijn hoofd door de therapie…. dan is de strijd met depressieve gedachten zwaar.

Gelukkig kon ik gisteren weer iets aan het onderzoek doen. Ik ben begonnen met het schrijven aan het proefschrift. Nog niet veel concreets (twee pagina’s van één van de kernhoofdstukken), maar het is heerlijk om weer het gevoel te hebben dat het gaat lukken.

Ik hoop volgende keer te kunnen melden dat ik het weer helemaal opgepakt heb.

Moeilijke dagen, mooie berichten

Het lijkt tegenstrijdig, maar therapie kan zorgen voor hele moeilijke dagen (weken…). Niet alleen kosten de gesprekken heel veel energie, ze maken ook zoveel los dat je de dagen – en helaas ook nachten – daarna met veel moeilijke dingen bezig bent. Ik ben er nog niet uit of het ook winst oplevert. Momenteel kost het me zoveel dat ik geneigd ben om er mee te stoppen…

Tussen de moeilijke dagen zijn er wel heel mooie momenten. Zo had ik deze week de bespreking van de opzet van mijn dissertatie. We hebben met z’n drieën alles helemaal doorgenomen. Wat kleine verschuivingen en veranderingen aangebracht, maar de lijn is nu duidelijk. Ik kan dus gaan schrijven. Een heerlijk gevoel. Daar ben ik echt blij mee.

De afgelopen dagen (en ik ben bang dat het nog wel even duren zal) waren moeilijk omdat echt het laatste restje energie verdwenen was, maar nu blijkt ook dat het belangrijk was om met zoiets als het promotieonderzoek te beginnen. Het helpt me om vooruit te kijken en niet helemaal weg te zakken in de depressieve spiraal.

Ik hoop volgende keer wat goede berichten over beide kanten te kunnen schrijven. Als het schrijven lukt, krijg ik de rest misschien ook weer beter onder controle.

Tussen kaders en koorts

Momenteel ben ik bezig met het invullen van de ‘kaders’ van mijn onderzoek. In het eerste hoofdstuk zal ik ook wat overzichten moeten geven waarin het onderzoek en de resultaten van een kader worden voorzien. Naast een kort historisch overzicht m.b.t. de Gereformeerde Gemeenten, zal daarin ook een kort overzicht moeten komen van de geschiedenis van de gereformeerde homiletiek en dan natuurlijk vooral gericht op de visie op de prediking binnen het kerkverband. Ik ben daarom dus wat algemene onderdelen aan het uitwerken.

Dat betekent wel dat ik begonnen ben met de voorbereidingen voor het eerste hoofdstuk. Het echte schrijven gaat dus beginnen.

Volgende week hoop ik het gesprek met professor Immink te hebben over de laatste notities met betrekking tot het onderzoeksmateriaal. In dat gesprek willen we niet alleen inhoudelijk op die resultaten ingaan, maar ook de lijnen uitzetten voor de komende tijd.

De afgelopen weken waren moeilijk doordat ik me vanwege het burn-out risico sterk moest beperken. Ik worstel daar mee. Deze week had ik daarnaast ook griep. De koorts die daarbij hoorde heeft eerlijk gezegd aardig wat energie gekost. Ik hoop dat ik daar weer snel een beetje van opknap.

Bijna een ‘walmende vlaspit’…. :)

Deze week begon met een pittig gesprek bij de therapie. Het gevolg is dat ik alles naast het huishouden en mijn promotieonderzoek moet afzeggen. Geen studiedagen meer, geen bijeenkomsten, geen andere activiteiten etc. Het gevaar van een nieuwe burn-out is momenteel te groot. Het viel eerlijk gezegd niet mee om dat zo direct te horen. Het was een duidelijke waarschuwing.

Gelukkig kan ik, natuurlijk op een verstandige manier 🙂 , doorgaan met mijn promotieonderzoek. Dat heeft denk ik ook veel te maken met het feit dat het me helpt in de strijd tegen de depressiviteit.

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met onderzoek dat enerzijds als controle naast mijn onderzoeksresultaten gelegd kan worden, en anderzijds mogelijk ook een ‘verdikking’ van mijn resultaten geeft. Daarvoor onderzoek ik in druk uitgegeven meditaties en catechisaties/bijbellezingen over De Christenreis van Bunyan.

Vijf predikanten uit de Gereformeerde Gemeenten hebben over De Christenreis gepubliceerd. Ik ben klaar met de analyse van die boeken. Nu ben ik de resultaten aan het vergelijken om te kijken in hoeverre ze overeen komen en waar ze elkaar aanvullen of tegenspreken. Het levert heel veel op.

Ik moet de komende weken dus wel heel voorzichtig omgaan met mijn energie en met het risico van overprikkeling.

Kern is klaar

De notitie over de soteriologische duiding is klaar. Ik heb nu een goed overzicht van de rol die de heilsfeiten, de verzoening in het algemeen en de plaatsvervanging (verzoening door voldoening) in het bijzonder, in de preken spelen.

Met deze notitie is het werk aan de kern van mijn onderzoek eigenlijk afgerond. Alle centrale categorieën zijn nu vanuit de concrete preken onderbouwd met fragmenten.

Dat betekent dat er nu gewerkt kan worden aan de echte tekst. De notities zijn daarvoor de basis. Er is dus veel werk gedaan, maar het verwerken tot hoofdstukken van een proefschrift zal nog wel de nodige tijd en energie kosten 🙂

De bespreking van deze laatste twee notities staat gepland voor eind maart, dus ik heb nu tijd om te werken aan alles wat ‘om de kern heen zit’. Ook wil ik proberen om de resultaten te ‘verdikken’ (methodologisch onderdeel, ‘thickening’, waarbij gezocht wordt naar andere primaire bronnen die de categorieën meer ‘vulling’ geven en/of eventueel corrigeren).

Ik ben blij dat het tot nu toe gelukt is. De afgelopen tijd heb ik veel last van concentratieproblemen gehad en is het energielevel erg laag geweest. Ook de tinnitus (de fluittoon in mijn hoofd) speelt daar de hele dag, maar vooral ’s avonds, een enorme rol in. Dat het toch lijkt te lukken met het onderzoek is daarom een zegen. Het helpt me ook echt in de strijd tegen de depressiviteit. Ik hoop echt dat ik het verder ook mag/kan afronden.