Over de grens

Je weet dat het niet kan, maar toch doe je het…

Dat is de moeilijke realiteit. Ik ben nog steeds heel blij dat ik vorige week een voorlopige eindversie kon inleveren. Maar het is moeilijk om opnieuw tegen de realiteit aan te lopen. Het heeft gewoon weer teveel energie en concentratie gevraagd.

Nu weer helemaal op en verschrikkelijk last van de tinnitus.

Toch… Ik heb geen spijt van de poging om echt een flinke stap naar het einde van het onderzoekstraject te zetten. Wel hoop ik dat het ‘betalen’ voor die stap niet weer heel lang gaat duren.

De afspraak voor de bespreking van mijn tekst staat op 20 juli. Ik heb dus nog even de tijd om op te knappenĀ  voor ik aan de verwerking van het commentaar moet beginnen.

Ruim op tijd klaar

Het is gelukt om het voorstel voor de eindversie op tijd klaar te hebben. Nu hebben Immink en Pleizier voldoende tijd om het allemaal door te nemen en van commentaar te voorzien.

Het was een groot karwei. Eerlijk gezegd, te groot voor mijn energievoorraad en voor mijn ‘hoofd’. Nu veel last van de gevolgen, maar ook een goed gevoel dat het gelukt is.

De bespreking staat voor volgende maand op de planning, dus ik heb ook even tijd om mijn hoofd weer wat rust te gunnen. Hopen maar dat het de komende dagen een beetje opknapt.

Ik ben wel ontzettend blij dat ik nu toch op dit punt ben gekomen. Er zal nog wel weer e.e.a. aan moeten worden gedaan, maar dit was een reuzenstap richting het eindproduct.

Op schema

Het werk aan de bespreekversie ligt op schema. Als het zo gaat heb ik het op tijd af. Dan kan ik het bij mijn begeleiders inleveren. Daarna nemen we het door om af te spreken wat nog aangepast moet worden.

Gelukkig kan ik er de meeste dagen aardig wat tijd aan werken. Soms met heel veel (kleinekleine) onderbrekingen vanwege de concentratieproblemen. Andere momenten helpt het werken me in de strijd tegen de hinder van de tinnitus. De fluittoon is de laatste maanden steeds hinderlijker geworden en is regelmatig zo erg dat mijn hele hoofd erdoor bezet lijkt te zijn. Gericht met iets bezig zijn helpt dan nog een beetje.

Ik ben erg blij dat het promotietraject er bijna op zit. De concentratieproblemen en de worsteling met de depressiviteit voelden steeds als een bedreiging voor het afronden. Ik kijk uit naar het moment dat het klaar is.

Op weg naar de eindversie

Goed nieuws te melden. Na de laatste revisie-rondes gaf mijn promotor aan dat ik kan gaan werken aan een eindversie.

Dat betekent momenteel vooral dat allerlei kleine correcties worden verwerkt en dat van enkele hoofdstukken een paragraaf herschreven moet worden.

Het is de bedoeling dat de eindversie voor de zomer ter bespreking bij Immink en Pleizier ligt. Daarna kan die dan aangepast worden.

Zelf wil ik graag een goede correctie/redactie van het geheel laten uitvoeren. Ik denk dat het boek daar echt beter van kan worden. Dat moet dan na het akkoord van Immink en Pleizier.

Na die correctie/redactie hoop ik het dan bij de commissie in te kunnen leveren. Daar kijk ik naar uit.

Oei, niet netjes. Eindelijk weer een bericht…

Ik heb te lang gewacht met het plaatsen van een nieuw bericht. Eerst kwam dat omdat ik maandenlang geen concentratie had. Het lukte totaal niet om iets aan het onderzoek te doen. Ik was duidelijk teveel overprikkeld.

Daarna stelde ik het schrijven van een bericht uit met het idee dat ik eerst weer iets te melden moest hebben…

Nu toch een bericht. Sinds zo’n week of vier ben ik weer bezig met het onderzoek. Dat betreft het herschrijven van alle hoofdstukken. Alle opmerkingen en aanwijzingen van de begeleiders worden verwerkt.

Nu wacht een nieuwe ronde van gesprekken en commentaar. Ik hoop daarmee echt dichter bij de afronding te komen.

Het blijft moeilijk dat het werk aan het onderzoek (en het gewone leven) zo ontzettend wordt beinvloed door de aspergerproblemen, de depressiviteit en de tinnitus (daar word ik regelmatig helemaal gestoord van).

Ik kijk erg uit naar de afrondingsfase van het onderzoek.

Eindelijk weer aan het schrijven!

Gisteren voor het eerst weer kunnen schrijven. Ik had weer voldoende concentratie om de stof te kunnen overzien. Heerlijk om na bijna drie maanden weer verder te kunnen.

Ik hoop op korte termijn weer eens iets te vertellen over de inhoud van het hoofdstuk waar ik mee bezig ben. Voorlopig ben ik vooral blij dat ik weer zover ben.

Even iets laten weten

Het is al weer even geleden dat ik een berichtje plaatste. Jammer genoeg kan ik geen nieuws melden. Toch wil ik kort doorgeven hoe het gaat.

De achterliggende maand was het moeilijk om me te concentreren. Ik worstel met vermoeidheid en depressieve gedachten. Ik heb bijna niets aan het onderzoek kunnen doen.

Vanaf maandag wil ik de ‘nood-aanpak’ weer proberen: beginnen met tien minuten werken, uurtje iets anders, weer tien minuten, etc. Ik hoop op die manier wat op te bouwen zodat ik in ieder geval verder kom.

Ik hoop op korte termijn te laten weten of het een beetje helpt om weer op gang te komen.

Geopereerd aan mijn schouder

Afgelopen woensdag ben ik aan mijn schouder geopereerd. Dat is goed gegaan en ik ben inmiddels aan het intensieve fysio-traject begonnen. De komende zes weken is dat gericht op de bewegingen van de schouder; daarna moet er ook gewerkt worden aan de kracht.

De pijnstillers zorgen wel voor duizeligheid. Ik mag ze niet verminderen omdat de pijn anders het oefenen kan beperken. Dat betekent wel dat ik daardoor nog iets meer last heb van concentratieproblemen. Hopelijk mag ik over een week afbouwen met de medicijnen. Dan wordt het werk aan het onderzoek misschien weer mogelijk.

Ik ben nog steeds bezig met een nieuwe versie van het hoofdstuk over de rol van de oproep tot zelfonderzoek in de preken. Ook al gaat het nu langzaam, ik hoop dat toch voor de kerst af te kunnen ronden.

Het onderzoek gaat momenteel dus (heel) langzaam, maar het gaat wel verder.

Perikelen met hoofd en schouder

Helaas al weer een hele tijd last van toenemende concentratieproblemen. De tinnitus maakt dat niet beter; bij elkaar zorgen ze voor een hoofd dat moeite heeft om ook maar iets zinnigs voor het onderzoek te kunnen doen. Moeilijk.

Daarnaast neemt ook de last van mijn schouder toe. Het was de bedoeling dat ik daar snel aan geopereerd zou worden, maar tot op heden heb ik nog geen oproep ontvangen. De pijn belemmerd het gebruik van mijn linkerarm en kost me ook veel energie.

Al met al gaat het met het onderzoek (erg) langzaam. Ik had gehoopt de eindspurt in te kunnen zetten, maar moet accepteren dat het nu in laag tempo gaat. Ik hou me maar vast aan de gedachte dat ook een schildpad uiteindelijk komt waar hij wil wezen. Met het einde in zicht wil ik daarom toch steeds proberen iets verder te komen.

Na verkiezing en verzoening nu zelfonderzoek

Vanmiddag het bewerkte hoofdstuk over de rol van de verkiezing en de verzoening in de preken besproken met mijn promotor. Nog wat kleine wijzigingen, maar verder is het klaar.

Deze week was ik begonnen met het bewerken van het hoofdstuk over de rol van de oproep tot zelfonderzoek. Dat hopen we volgende maand te bespreken.

Er zit dus voortgang in het schrijfproces.

Deze week wel weer geschrokken. Ik werd even niet goed; de grens van mijn energie was blijkbaar bereikt. Ik zal de komende tijd heel voorzichtig moeten doen. Ik kijk ernaar uit dat het onderzoek afgerond kan worden.

Komende maand moet ik ook aan mijn schouder geopereerd worden. Hopen maar dat het goed gaat en ook de problemen en pijn wegneemt.